Op de fiets met Roan

Ruim een jaar kan Roan nu fietsen zonder zijwieltjes. Je zou denken dat het dan wel goed lukt.
Niets is minder waar… Elke dag is het stress geblazen als we met de fiets weg gaan!

En dat terwijl Roan alle dagen fietst! Ik heb geen rijbewijs, maar al had ik die wel, dan had ik geen auto bij huis.
Daarbij is het ook prima te doen, om op de fiets naar school te gaan. Het is tien minuten, niet heel ver dus.

Dus je zou verwachten dat Roan na een jaar goed kan fietsen.
Maar hij miept nog elke dag! Dat hij geen zin heeft in fietsen. Dat alles zeer doet enzovoorts…
Daarnaast zit ik elke dag met angst en beven zelf op de fiets. Ik weet niet wat hij met zijn stuur doet, maar bijna iedere auto wordt op een haar na gemist… En dat ook alleen maar omdat ik bij elke stilstaande auto roep: Roan, voor je kijken en goed sturen!

De bochten zijn dan ook elke dag weer een uitdaging. En als ik eens niets zeg, dan rijdt Roan tegen de stoeprand omhoog en valt. Elke keer weer...

Zou het niet eens gewoon tijd worden dat Roan, net als Thomas, rustig voor me uit zou kunnen fietsen?
Ik vrees dat dit nooit zal gaan gebeuren.
Iets met genen…
Want zoals Roan op de fiets zit, vooral om zich heen te kijken, zo zit zijn vader ook nog altijd op de fiets.

Ook hij is er van overtuigd dat hij alles kan en valt ook nog regelmatig!
Waarschijnlijk is dat ook de reden dat hij zelden fietst. πŸ˜‰
Gelukkig gaat het in de auto een heel stuk beter.

Dus eigenlijk moet ik het los laten.
Maar ja, ik zit er nu mee; met de dagelijkse valpartijen…
Als ik er echt zat van ben, dan geef ik gewoon Ton de schuld! πŸ˜‰

Hoe gaat dat bij jullie kinderen?
Moeten jullie ze vaak terecht zetten in het verkeer?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *