onze eerste week in de LockDownn, hoe ging dat?

Tjonge, mensen, het is me wat… Wat een tijd leven we in!
En eerlijk gezegd vind ik dat nogal zacht uitgedrukt!
We zitten nu een week thuis. Dat is wel een hele vreemde gewaarwording!

Zondagmiddag, 16.00u, ik sta helemaal stijf van de spanning!
Deze onzekerheid, ik kan er niet echt mee om gaan…
De hele week was al onzeker en dat bracht ook al wel de nodige onrust bij ons thuis.
Maar sinds de zon weer wat was gaan schijnen, kon ik het allemaal wel handelen.
Tot zondagmiddag.

De ouders in de zorg moeten toch ook kunnen werken?!

Want hoe moest dat met mijn werk?! Een paar weken zonder werk, dan zou ik meteen mijn faillissement aan kunnen vragen…
En hoe moest dat met de ouders van mijn gastkindjes in de zorg?! Ik kón ze toch niet laten vallen??
Al mijn gastkindjes, 7 op dit moment, hebben in ieder geval één ouder in de ‘vitale sector’. Dat is op zich al wel een uitzonderlijke situatie. Het heeft er waarschijnlijk mee te maken dat ik hier in de omgeving bijna de enige ben die flexibel is. In die zin, dat ik de kinderen niet allemaal op vaste dagen en vaste tijden opvang.

 

Een glas wijn deed me goed. Heel erg, maar ik kon weer iets ontspannen.
Toch merkte ik dat de spanning ook rap weer omhoog kwam, toen er officiele berichten binnen kwamen dat de kinderopvang ook dicht zou blijven. Voor ons, als gastouders was alles nog heel onduidelijk.
Toen ik op het punt stond om mijn maaginhoud eruit te gooien, het was toen al bijna 22.00u, kwam er eindelijk duidelijkheid! We mochten als gastouder blijven werken, mits beide ouders in de vitale sector werken! Dat betekende dat ik nog 5 kindjes zou gaan opvangen!

5 van de 7 kindjes. Grappig detail: procentueel gezien, vang ik veel meer kinderen nog op nu, dan de hele stichting in dit dorp!

Uiteraard heb ik me nog beter aan de regels te houden. Zodra de kindjes verkouden zijn, mag ik ze niet opvangen. En ook niet met andere klachten als hoesten en verhoging. Dat vind ik nog best lastig. Want baby’s, peuters en kleuters, zijn natuurlijk bijna altijd verkouden!
Maar goed, we leven nu in een tijd die alle geschiedenisboeken in zal gaan. Dus ik houd me eraan. Dat is niet heel moeilijk trouwens, want de ouders doen dit zelf al heel keurig!

Toen dit helder en duidelijk was, kwamen er andere mailtjes binnen.
Van mijn sportschool bijvoorbeeld. Sinds een paar weken ging ik naar kickboksen.
Hier wordt de contributie gestopt. Say Whatt??!! Hoezo, waarom?!
Hoezo mail jij je sportschool direct om te zeggen dat je nu geen contributie wilt betalen!
Van de judoschool van Thomas en Roan hoorden we niets. In ieder geval niet over contributie. En dat vond ik prima. Ook bij de scouting kwam er niets in de berichten naar voren over contributie. Wel berichten over het NPK (Noordelijk Pinkster Kamp). Dat dit is geannuleerd voor dit jaar. Jammer. Het zou voor Thomas de eerste keer zijn. Maar uiteraard niets meer dan begrip van deze kant!

Plannen, plannen, plannen!

Maandag begonnen we met het maken van een planning. Als ik deze weken wil overleven, in deze onzekere tijd, dan heb ik dat echt enorm nodig. Gelukkig geldt dat voor mijn kinderen net zo en ze waren dan ook erg blij met deze planning die ik vond bij Pingetest. Deze hebben we samen helemaal klaar gemaakt. Ik zag de spanning afnemen bij de jongens. En het was nog gezellig ook!
Dit was een perfect begin van de week!

Ook kregen we maandag al snel bericht van school. Voor Thomas een heus schema en voor Roan een korte uitleg. Thomas is naar school gefietst en heeft de klaar gelegde stapeltjes voor hun beiden opgehaald. Zo hoefde ik niet op pad met de gastkindjes op dat moment. Want dat voelde ook niet goed.

Dat rekenen hè, dat is wel wat…

Dinsdag zijn we officieel begonnen met het werk van school. Thomas mocht het werk van maandag meteen inhalen. En dat was nog niet zo simpel.
Vooral rekenen was een dingetje. Het is nu eenmaal niet mijn sterkste kant…

Woensdag hadden we allemaal hier last van een nervous breakdown.
Les krijgen van je moeder is ook niet niks. Concentreren terwijl je broertje veel makkelijker werk krijgt, is ook lastig. Of wanneer je broer meer interessant werk te doen heeft, zoals geschiedenis!
Het was ook de dag waarop Thomas dus het eerste filmpje voor zijn geschiedenis les zat te kijken aan de keukentafel. Het linkje hiervan kreeg ik van de juffen. Zelf heb ik het vooraf ook niet bekeken en meekijken was ook wat lastig aangezien ik Roan hielp met zijn taalles. (Hoezo kan een zeehond ZWEMMEN LANGS het water?!)

Toen was daar dat moment…

So far so good. Tot ik na een half uur contact probeerde te maken met Thomas. Die had de koptelefoon op. Dat filmpje was voor hem afschuwelijk geweest! Het ging over de eerste wereldoorlog. Waarin kinderen meerdere keren afscheid namen van hun vader.
Thomas vond het verschrikkelijk. Hikkend en snikkend wist hij me te vertellen wat hem zo raakte. Zelden heb ik heb zo oprecht en zo verdrietig gezien… Dit brak toch echt even mijn hart!
Daarna kwam er mail van school: lieve ouders, de filmpjes voor geschiedenis kunnen nogal impact hebben op de kinderen.
Dat was nogal een understatement… En zo mooi op tijd ook!

Donderdag stond er al iets meer op de planning. Geen gastkindjes die dag. Maar nog wel een paar afspraken die ik al een paar weken in de agenda had en die ook gewoon door gingen. (In goed overleg, dat wel)
Nu begonnen we op tijd. Meteen maar met de online lessen, aangezien deze  nog niet waren gelukt door de drukte op de servers. Dat bleek een goed plan, de jongens vlogen erdoorheen.
Terwijl ik vertrok naar mijn afspraak, gingen Thomas en Roan tekeningen maken. Deze konden we dan opsturen naar opa’s en oma’s.

De eerste week overleefd

Dat ik tussendoor een uurtje weg was, dat was merkbaar. Ondanks dat er voldoende tijd tussendoor is voor ontspanning en buiten spelen, was de concentratie nu volledig weg. Lastig, een goed punt om mee te nemen voor volgende week!

Vrijdag was ik wat langer weg, mede door de afspraken die ook bij de EMDR allemaal werden gecanceld. Helemaal uit zichzelf zijn de jongens verder gegaan met hun school werk! Aangezien ik voor elke dag een stapeltje klaar leg en omcirkel wat ze moeten doen, kon dit ook makkelijk! Wat een kanjers heb ik toch!!

nu tijd voor alleen maar gezelligheid!

Vandaag doen we even helemaal niks! Alle klusjes die we normaal doen op zaterdag, stel ik even uit. Vandaag genieten we van de zon!
Waar de jongens aan het begin van de week van mij nog op straat met de buurkinderen mochten spelen, merk ik bij mezelf dat ik daar wat terughoudender in word. En niet alleen ik denk ik, want het wordt steeds stiller op straat!
Maar volgens het RIVM mogen kinderen nog steeds spelen. Dus iets verkeerd deden we niet.
Toch zie ik dan al die foto’s van overvolle speeltuinen en dan denk ik toch: dit voelt niet goed. Het gezegde is tenslotte: Verbeter de wereld, begin bij jezelf.

Hoe verliep jullie week, waar liepen jullie tegen aan? En heb je misschien nog fijne tips om te delen?!
Ik lees ze graag!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *