Het verkeer, mijn werk en ik…

Vreemde titel misschien, maar die drie dingen gaan voor mij niet zo goed samen, het verkeer, mijn werk en ik…
Waarom, daar schrijf ik vandaag eens over!

Als gastouder vang ik ook kinderen op die alleen voor en na schooltijd bij mij komen.
Deze kinderen fietsen, gelukkig (!), zelf.
En daar zit het probleem. Mijn werk in het verkeer…

Als eerste moet ik wel zeggen, dat de kinderen echt wel goed naar me luisteren hoor!
Het blijven natuurlijk kinderen…
Mijn eigen kinderen redden zich aardig alleen in het verkeer en gaan dan ook regelmatig alleen op pad.
De gastkindjes vinden dat maar wat interessant en willen het liefst met onze jongens mee.

Stel dan nu nog mij voor op een moederfiets van 12 jaar oud, waarvan de banden altijd te zacht zijn, de versnellingen nauwelijks meer werken, een kind achterop en een fietskar erachter met twee kleintjes erin. Vergeet vooral niet dat die kleintjes ook spartelen in hun enthousiasme!

Het is een opvallende verschijning.

Het plaatje compleet?
Mooi.
Naast mijn kinderen, gastkinderen en mezelf, heb ik natuurlijk ook te maken met het overige verkeer.
En daar gaat het mis…

Ik kan me, keer op keer, verbazen over automobilisten, die mij en de kinderen inhalen, precies voor het kruispunt. Of precies voordat ze rechtsaf slaan.
Of dat ze tussen mij en mijn kinderen in gaan rijden, waardoor ik als een viswijf moet schreeuwen dat ze zelf moeten uitkijken op het kruispunt, omdat ik het niet kan zien, er niet langs kan en dus machteloos sta…

Nog verbazingwekkender: Dat links mij geen voorrang verleent, zodra het een beetje regent, waait of glad is…
Let wel, niet iedereen doet dat!
Maar als het me wekelijks één keer gebeurt, vind ik dat al te veel…
En waarom? In de auto zit je toch droog? Ik word, samen met een stuk of 5 kinderen, op dat moment nat en ik wil gewoon zo snel mogelijk weer thuis zijn. Net als de automobilist, stel ik me zo voor…

Ook bijzonder in het verkeer: bussen. Of althans, buschauffeurs…
Alle kinderen raken in paniek, zodra er een bus achter ons komt rijden.
Natuurlijk, het is een groot log ding. Vooral voor de kleintjes.
Maar waarom remmen sommige buschauffeurs dan zo laat??
Of waarom geven ze ineens zo veel extra gas, als ze vlak achter mij rijden en het kleintje naast me paniekerig zien slingeren??
Ook hier is het natuurlijk zo dat het niet altijd zo gaat, maar meerdere keren per week maak ik bovenstaande situatie mee…

Ik blijf graag dicht bij de kinderen!

Ik probeer er altijd voor te zorgen dat ik zo dicht mogelijk bij de grotere kinderen blijf fietsen. Tot grote frustratie van de kleintjes; “Ik kan niet zo snel!!”
Dus heb ik de regel ingevoerd dat de grotere kinderen zich aanpassen aan de kleintjes en aan mij.
Want zodra er een beetje wind staat, zit ook ik als een hijgend hert op de fiets…
En toch krijgen automobilisten het voor elkaar om tussen ons in te gaan rijden…
WAAROM?!

Lieve mensen in het verkeer, het is een kleine moeite, maar zo’n groot gebaar: Houdt alsjeblieft een beetje rekening met die hijgende moeders en haar kroost, in het verkeer… Want die kleuters, die fietsen daar niet alleen…
We hebben tenslotte niet allemaal zo’n hippe E-Bike… πŸ˜‰

Nou vooruit, nog één laatste ergernis: Verkeer van rechts wat mij en de kinderen voorrang geeft.
Ja, ik hoor je denken: Dat is toch heel vriendelijk?!
Maar er zijn twee dingen. het eerste is dat ik dan net stil sta. Dan moet ik dus, met mijn hele hebben en houden weer op gang zien te komen…
Het tweede is dat ik die hele meute kinderen ook de verkeersregels probeer te leren. En dat rechts dus voorrang heeft. Want er komt een dag waarop ook deze kinderen alleen op pad gaan. En dan blijken het ineens die kinderen die niet opletten of geen regels hebben geleerd! (En aan wie ligt dat dan?!)
Zo heb ik wel eens meegemaakt dat ik (!) ben uitgescholden in het verkeer omdat ik weigerde voorrang te nemen op rechts… Hoe dan?!

Hebben jullie ook van die ergernissen? Of is dat helemaal mijn ding? πŸ˜‰

4 thoughts on “Het verkeer, mijn werk en ik…

  1. Hahaha! Gedeeltelijk herkenbaar vooral dat auto’s die van rechts komen vaak op het laatste moment, als je met iedereen helemaal stil staat, wuiven dat je wel even voor mag gaan…. Enorm vriendelijk maar rij alsjeblieft door, ik sta nΓ©t stil en probeer die kinderen wat te leren😳 Is trouwens wel typerend voor ons dorp overigens, heb dit nooit eerder meegemaakt….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *